Nieuws

Beroep van omwonenden tegen hogere geluidgrenswaarden leidt bij Crisis- en herstelbesluiten naar een doodlopende weg

Hogere grenswaarde is niet voor iedereen
Je stelt een hogere geluidgrenswaarde (artikel 83 Wet geluidhinder) vast voor een ‘Crisis- en herstelwet-bestemmingsplan’ voor enkele tientallen woningen. Deze maximale geluidsbelasting veroorzaakt door wegverkeer wordt dan ‘slechts’ voor deze toekomstige woningen bepaald. De hogere grenswaarde beschermt daarom alleen de bewoners (of eigenaren) van die nieuwe woningen.

In deze zaak waren de appellanten geen bewoners of eigenaren van de beoogde woningen, maar omwonenden van het nieuwbouwplan. De hogere grenswaarde was daarom niet voor hun bescherming vastgesteld. Het besluit hogere grenswaarde kon daarom niet om die reden worden vernietigd (relativiteitseis van artikel 1.9 Chw).

Terug bij af
En dan te bedenken dat pas sinds 2009 omwonenden, die geen (toekomstige) bewoner of eigenaar zijn van woningen waarvoor de hogere waarden worden vastgesteld, wel als belanghebbenden worden aangemerkt. Daarmee zijn ze ontvankelijk en mogen ze beroep aantekenen tegen een besluit hogere grenswaarde (ABRvS 27 mei 2009, JM 2009/85).

Alleen wanneer een besluit hogere grenswaarde wordt vastgesteld voor een Crisis- en herstelwet-bestemmingsplan, dan zijn deze appellanten – onder de streep – terug bij af. Ze schieten er dus niets mee op.

Bron: ABRvS 15 februari 2012, JM 2012/36, noot (maart 2012)

Frank HabrakenBeroep van omwonenden tegen hogere geluidgrenswaarden leidt bij Crisis- en herstelbesluiten naar een doodlopende weg